н.Бадрал: Миний гэр бол гудамж


2018-01-28 23:21:16 4

-Мөнгө цуглуулаад шил авах цэг байгуулж, ижийгээ эмчлүүлнэ-

Сэтгүүлч Б.Жаргалцэцэг

Аньсага нүдэнд минь бүрэлзээд байна

Ангир ижий минь алга уу даа... гэж дуулах сөөнгө дуутай бяцхан жаал өвдөг дээрээ суун даарч бээрсэн царайтай, өмссөн хувцас нь энд тэндгүй даг дайр болчихсон хүүг хараад сэтгэл нэг л эмзэглээд явчихлаа. Урдаа жижиг цаасан хайрцаг тавьчихсан ахаа, эгчээ “Надад мөнгө өгөөч” гэсэн харцаар харах нь өрөвдөлтэй ч юм шиг. Хүүгийн хажуугаар өнгөрөх хүмүүс зэвүүцсэн, жигшсэн харцаар харахаас биш түүнийг яагаад ийм байдалтай ингээд сууж байгааг хэн ч мэдэхийг хүсэхгүй, бараг дайрах шахам явж, зарим нь бүр 10,20,50 төгрөг шидэлж өгч байх аж. Өвлийн идэр ес тачигнаж байгааг хэлэх үү, гадаа хүйтэн гэж жигтэйхэн. Холоос нэлээд их ажигласны эцэст хүү дээр очиж өөрт байсан 500 төгрөгөө хайрцганд нь хийж хэдэн асуулт асуугаад амжснаа энд тэмдэглэж байна.

Миний дүүгийн нэрийг хэн гэдэг вэ. Гэр нь хаана байдаг вэ. Их орой болсон байна харихгүй юмуу?

Намайг Бадрал гэдэг би одоо 14 настай л даа. Миний гэр бол гудамж. Энэ хавьдаа нэг дулаахан газар олоод хононо доо.

Ингэж амьдраад хэр удаж байгаа вэ. Аав ээж чинь хаана байдаг юм?

Дөрвөн жил болж байна аа. Бараг энэ нь ч надад хуучин амьдралаас минь энэ илүү дээр байдаг.

Яагаад ийм амьдрал дээр гэж. Өмнө нь хэнтэйгээ хаана амьдардаг байсан юм бэ?

Би аав ээжтэйгээ хамт Шархадын /Улаанбаатар хотын Баянзүрх дүүргийн нутаг дэвсгэр/ эцэст амьдардаг байсан. Манай аав дандаа архи ууж ээжийг зоддог байлаа. Бас намайг маш их зоддог байсан. Нэг өдөр бүр хутга бариад ална гэж дайраад.

Аав, ээж чинь юу хийдэг байсан юм бэ. Миний дүү сургуульд сурдаг байв уу?

Аав уг нь мужаан, гэхдээ олсон хэдэн төгрөгөөрөө байнга л архи авч уудаг. Харин ээж нэг подволд юм оёдог байсан. Би уг нь сургуульд сурдаг байлаа. Даан ч хичээлдээ бараг явж чаддаггүй. Хувцасгүй, дэвтэргүй тэгээд л өдөрт хийх юмгүй байсан болохоор Нарантуул зах дээр тэрэг түрж ээждээ тус болдог байв.

Гэрийнхэнтэйгээ ганц ч удаа болов ярилцаж үзэж болохгүй байсан юмуу. Яагаад гэнэт ийм амьдралыг сонгов?

Ярилцаагүй биш, үзсэн. Ээж ч гэсэн аавд зөндөө хэлдэг байсан. Гэхдээ ерөөсөө үгэнд нь орохгүй улам их уудаг болсон доо. Сүүлдээ ээжийг бүр их зоддог болоод ээж явж чаддаггүй болсон. Тэгээд ээж минь эмнэлэгт хэвтээд би гэртээ ганцаараа л үлддэг. Харин аав орой болгон согтуу ирж намайг зоддог. Ингээд л би гэдэг хүн гэрээсээ явахаар шийдсэн. Ингэж өдөр болгон зодуулж амьдарч байснаас сардаа нэг сайн зодуулсан нь дээр ч юм шиг.

Яагаад сард нэг сайн зодуулсан нь дээр юм шиг гэж?

Над шиг ингэж дуу дуулж, гуйлга гуйдаг хүүхдүүд зөндөө байдаг. Бид нарыг сайн мөнгө олохгүй бол тахир дутуу болтол зоддог юм.

Хэн зоддог юм бэ. Чи олсон мөнгөө өөрөө авдаггүй юм уу?

Би талыг нь авдаг талыг нь том ах нар авдаг. Тэгээд сайн мөнгө олохгүй бол зоддог юм.

Эгчээ би удахгүй ээж дээрээ очино оо, гэхдээ маш их мөнгөтэй болчихоод ээжийгээ эмчлүүлнэ

Ингээд зодуулаад бас ийм хүйтэнд, ийм нимгэн хувцастай ингэж сууна гэдэг хэцүү шүү дээ. Чи ээжтэйгээ хамт амьдарч болдоггүй юмуу. Ээж чинь чамд санаа нь зовж байгаа шүү дээ?

Нэг найз маань ингэж даараад хатгаа аваад “үхчихсэн” /хүүхдийн ярьснаар бичив/. Биднийг бараг дуртай нэгэн нь харааж, зүхэж, доромжилдог. Угаасаа ийм хувцастай ингээд байж байгаа хүнд хэн дуртай байх билээ дээ. Ихэнх нь айж, сэжиглэн хулгай хийх нь гэж боддог.  Эгчээ, би удахгүй ээж дээрээ очно оо. Гэхдээ маш их мөнгөтэй болчихоод ээжийгээ эмчлүүлнэ. Аавын нэг найз нь надад ээжийг үхсэн гэж хэлсэн. Гэхдээ би итгэхгүй байгаа. Би 16 нас хүрээд иргэний үнэмлэх авч, хэсэг ажиллаж мөнгө цуглуулна. Тэр мөнгөөрөө шил авах цэг байгуулна. Тэгээд ээжийгээ хайж олоод байшин авч хамтдаа амьдарна. Би ээжийгээ үхсэн гэдэгт яасан ч итгэхгүй. Эгчээ би цаашаа ярьж чадахгүй нь ээ.

/Хоолой нь зангиран алаг нүдэнд нь нулимс бүрхээд ирэх хүүг ямар их өрөвдөж сэтгэл шимширч байсныг нуух юун/

 Хүмүүс нээрээ л гуйлга гуйж байгаа хүүхдүүдийг хараад сэжиглэж, холуур явж, үзэн ядах харцаар харах юм. Харин хэн ч тэр хүүхдийг яагаад ингээд сууж байгаа юм бол, юу болсон юм бол гэж хэзээ ч бодддоггүй байх. Намайг энэ хүүтэй ярилцаж байхад  хажуугаар өнгөрсөн хүмүүс бүгд л их гайхан харцгааж байлаа. Харин харахаас өөр зүйлийг хэн ч хийсэнгүй. Тиймээс энэ талаар үргэлж хөндөж, мартсан нэгэнд нь сануулж байх хэрэг­тэй ч юм шиг. Учир нь өнөөдрийн “тэнэмэл” гэж адлагдсан тэдгээр хүүхдүүд хүссэн, хүсээгүй монголчууд бидний маргаашийн залгамжлагчид. “Ирээдүй рүүгээ гар буугаар буудвал эргүүлээд чам руу их буугаар буудна” гэх үг бий. Өнөөдөр хүүхдүүд гэр­ээсээ дайжихад архидалт, хүчирхийлэл, амьжиргааны түвшин, гэр бүл салалттай холбон тайлбарлаж байсан нь өнгөрсөн жил.

Хүүхэд гэдэг бидний гэрэл гэгээ, баяр баясал.

Монголын ирээдүйн тэр гэрэл гэгээнүүд ингэж бүүдийж суух нь эцэстээ хэний буруу вэ. Бидний юу, төр засгийн юм уу.

Ярилцаж дуусаад гэр рүүгээ алхахдаа ахин нэг эргэж харвал нулимсаа арчингаа олсон мөнгөө халаасандаа хийн, ахин “Зүүдэнд ирсэн хонгорхон ижий” дуугаа эхлүүллээ.

 

 

 


Сэтгэгдлүүд

  • Зочин

    2018-03-22

    Одоо яаандаа .Энэ монгол улс чинь хаашаа яваад байна даа.Баттулгаа Монгол хэзээ ялах юм бэ.Энэ хүүхэд хэзээ гэртээ харих юм бэ

  • уншигч

    2018-02-12

    зүрх шимширлээ.

  • 96093389

    2018-01-29

    tugsjargal jargaltsetseg nar holbogdooroi

  • Tugsjargal

    2018-01-29

    Ene huuhed hna bdag huuhed Be? Uuniig niitelsen setguulch Jargaltsetseg holbogdono u!